VERBINDING TUSSEN REGULIERE EN COMPLEMENTAIRE GENEESKUNDE

Turfpoortstraat 26 Naarden | 035 - 694 38 10

  • Facebook
  • Login
blog_juriaan_galavazi_kracht_van_vragen

Angst als poort naar vrijheid

“Hoe gaat het met je?” Een vraag die maar al te vaak gesteld wordt. Uit beleefdheid. Het antwoord is al even automatisch; “Goed hoor”. Machines zijn we. Slachtoffers van onze eigen gedachten en concepten. Slachtoffer van ons image. Want stel je voor dat je je kwetsbaarheid en pijn zal tonen. Wat zouden anderen dan wel niet van je vinden…
Naar mijn mening en ervaring geeft het tonen van je kwetsbaarheid en uiting geven aan je gevoelens van pijn een toegang tot een enorme vrijheid. Je hoeft niet meer te doen alsof. En je kunt je energie volledig besteden aan wie je bent. Met al je plussen en minnen, je mitsen en maren.

Vanuit die plek deel ik hier een stuk van mijn pijn en kwetsbaarheid. Niet vanuit een slachtofferrol. Maar om aan te geven dat het kan. In de hoop dat het andere mensen ertoe aanzet hun pijn en kwetsbaarheid te accepteren en op die manier een weg naar kracht en vrijheid te vinden.
Mijn angst zit in het gevoel van eenzaamheid. Niet letterlijk het “alleen zijn”, maar het gevoel van eenzaamheid. Een gevoel meegenomen uit mijn jeugd waarin ik opgroeide in een gezin waarin we wel bij, maar niet met elkaar waren. Nergens een plek vinden waar je je gedragen, gezien en gehoord voelt. Let wel, ik neem hier niemand iets kwalijk. Het is zoals het was. Om maar gezien te worden ging ik in de actie. Om bestaansrecht te vinden wilde ik goed presteren in sport, op school, tekenen, wat dan ook. Als ik maar deed, dan mocht ik bestaan. Tot op de dag van vandaag neem ik dat met me mee. Als ik iets doe, dan streef ik naar 150%. Want anders is er de kans dat ik voor mijn gevoel niet word gezien. Mijn “zijn” is misschien wel onvoldoende….

De laatste maanden word ik met stukken in mijn leven geconfronteerd waarin ik moet vertrouwen op mijn “zijn”. Ik kán niet handelen. Ik moet vertrouwen. Geduld hebben. Accepteren. In acceptatie zit overgave. Voor iemand die het gevoel heeft te moeten dóen om gezien te worden. Om de pijn van eenzaamheid niet weer opnieuw te hoeven voelen, is acceptatie gelijk aan de kans om te “verdwijnen”. Ik kan je vertellen, als ik contact maak met dat gevoel… dat is beangstigend en doet pijn. De neiging kan zijn om situaties of personen de schuld te geven van dit gevoel. Maar ik ben zelf degene die dat creëert. Dat komt niet door de anderen. Die staan slechts symbool. Zij triggeren iets bij mij. Door ernaar te kijken, te doorvoelen en te zien in welke patronen van gedachten en acties ik soms gevangen zit, wordt mij tegelijkertijd een mogelijke uitweg getoond. Door vast te houden aan mijn image, de pijn niet te willen voelen, door het steeds weg te duwen, gaat de verandering niet komen. Ik moet het aangaan. Sinds ik op die manier naar mezelf ben gaan kijken, is er een achtbaan aan emoties en veranderingen ontstaan. Door me meer te focussen op mijzelf en minder de omgeving te willen veranderen kom ik steeds dichter bij wie ik werkelijk ben. Door het tonen van pijn en kwetsbaarheid vanuit een plek van verantwoordelijkheid mag ik ervaren dat het gevoel van eenzaamheid langzaam plaatsmaakt voor rijkdom.
De pijn is de poort tot verandering. De poort naar vrijheid.
Bedenk eens wat dat gaat doen met je mentale en fysieke gezondheid…

Juriaan Galavazi

<<< Terug naar overzicht BLOG MKNV
Dit artikel delen